Voorjaar 2009. Voordat ik mijn vol geladen auto richting België koers voel ik nog een onduidelijke aandrang langs de Praxis te rijden. Ik neem zoveel latjes mee als ik kan dragen. Geen idee wat ik er mee wil gaan doen.

Ik heb een week georganiseerd in de Ardennen, ‘het Ardennenoffensief’. Samen met Dollypop hebben we een prachtig programma bedacht om een 30-tal studenten en een handjevol docenten te laten ervaren wat co-creatie nou eigenlijk inhoudt … nog voordat de term algemeengoed gaat worden. Een weekje DesignThinking avant la lettre.

Ergens halverwege de week, begint bij mij de spanning een beetje af te nemen. De druk van de verantwoordelijkheid voor het welbevinden van zo’n 30 studenten en een handvol collega’s zakt langzaam van mijn schouders.

Ik begin wat te schuiven … tijd voor iets nieuws. Ondertussen vragen links en rechts wat studenten wat ik aan het doen ben. Ik weet eigenlijk niet wat ik aan het doen ben. Ik doe maar wat. Spelen heet dat geloof ik. Ik wil even met rust gelaten worden en hang demonstratief een A4 op: “Pas als ik klaar ben weet ik hoe het moet”

Uiteindelijk staat er een ei, een CreatieEi. Het enige dat ik van de latjes kon maken gezien de hoogte van het plafond en het ontbreken van andere constructieve materialen…

Even later hebben we het eerst ei-gesprek, camera erop, nul-punt energie middenin een chaos vol creatie en scheppingsdrang. Heaven is a place on earth.

Vijf maanden later monteer ik wat resultaten. Tjonge wat is dat mooi …
als kunst, wetenschap en spiritualiteit met elkaar gaan spelen in synchroniciteit.

Categories: Ei-talk

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.